|
aparaty telefoniczne/CB 47 czyli: Ericsson Projekt finalny zaproponowany przez Heiberga był kompozycją brył o ostrych, zdecydowanych krawędziach, których użycie niektórzy upatrują w bliższej lub dalszej fascynacji kubizmem. Tak czy inaczej było to pierwsze, świadome zrezygnowanie z obłych i zaokrąglonych kształtów (głównie krawędzi) obudowy w projekcie formy użytkowej. Jeśli przyglądniemy się dokładnie modelowi 300 Ericssona, najlepiej pod kątem i lekko z góry - zauważymy charakterystyczny kształt podstawy... jakby płyta stylobatu w klasycznej budowli greckiej, zwężająca się w części tylnej uskokiem na planie łuku. Ściany boczne wychodzą również łagodnym łukiem z podstawy tworząc z częścią frontową - gdzie umieszczona jest tarcza numerowa - bryłę w formie klina, zakończoną rozchodzącymi się na zewnątrz pylonami z wycięciem, pełniącymi rolę podpory mikrotelefonu... Łuki zastosowane w przejściach między podstawą oraz w części tylnej aparatu mają podobne proporcje, dzięki czemu forma jest wyjątkowo spójna i mimo ostrych krawędzi - bardzo efektowna. I charakterystyczna: nie sposób modelu 300 Ericssona i pochodnych (AC650, AC 660, AP 100, N1020) pomylić z innymi aparatami!
W Polsce w roku 1922 rząd polski i szwedzkie TA Cedergren zakładają Polską Akcyjną Spółkę Telefoniczną PAST - celem budowy i eksploatacji sieci telefonicznych. W roku 1932, czyli w roku oficjalnej premiery modelu 300, rusza fabryka w Wełnowcu (Katowice) a w 1938 - powstają zakłady w Radomiu. Najbardziej znane modele na licencji Ericssona, oparte na wzorze 300 to aparaty centralnej baterii oznaczone symbolami CB 45 i CB 47. Polskie Ericssony różnią się od oryginału szczegółami, głównie rozwiązaniami technicznymi oraz wyposażeniem (tarcze numerowe, mikrotelefony) ale całość kompozycji jest tożsama z aparatem standardu 300...
|
|
|
|
artykuły |
|
|
|
